Julian Pulikowski
Biografia
Julian Pulikowski urodził się w 1908 roku w Zgorzelcu. Był synem Romana Junoszy Pulikowskiego i Zofii z Siemianowskich. W latach 1926–1930 studiował muzykologię w Wiedniu, a także uczęszczał na wykłady z historii sztuki, psychologii i filozofii.
W latach 1929–1930 pracował jako wolontariusz w dziale muzycznym Austriackiej Biblioteki Narodowej. Odkrył tam pieśni ludowe z polskim tekstem zapisane podczas pierwszej ogólnoaustriackiej akcji zbierania folkloru w 1819. Od października 1932 do maja 1933 pracował naukowo w Laboratorium Fonetycznym Uniwersytetu w Hamburgu.
Pulikowski przyjechał do Polski w marcu 1934. Polskie obywatelstwo otrzymał 30 maja 1934. Na początku lipca 1933 rozpoczął pracę w Bibliotece Narodowej jako kierownik Działu Muzycznego. Od lipca 1933 brał także udział w dyskusjach dotyczących powstania Instytutu Badania Pieśni Ludowych w Warszawie, które doprowadziły do powstania Centralnego Archiwum Fonograficznego.
Najwięcej czasu poświęcał tam organizowaniu akcji zbierania polskich pieśni ludowych. Wypożyczał współpracownikom Centralnego Archiwum Fonograficznego, działaczom ludowym oraz studentom fonografy. W ten sposób zebrano 12 tys. nagrań. Był członkiem Towarzystwa Wydawniczego Muzyki Polskiej, gdzie od 1935 pełnił rolę zastępcy członka zarządu.
Jesienią 1934 zaczął wykładać teorię muzyki, muzykologię porównawczą oraz paleografię muzyczną w Konserwatorium Muzycznym w Warszawie. W 1935 otrzymał venia legendina w Wydziale Humanistycznym UW. Habilitował się rok później u prof. Adolfa Chybińskiego pracą Historia pieśni ludowej w piśmiennictwie. Pulikowski planował także utworzenie na Uniwersytecie Warszawskim Instytutu Muzykologii. Udało się to w roku akademickim 1938/1939.
W 1940 podjął starania u władz okupacyjnych o uruchomienie w PWSM średniej szkoły muzycznej. Podczas okupacji niemieckiej pracował w Staatsbibliothek Warschau jako kierownik działu muzycznego, współpracując z niemieckim kierownictwem. Próbował zabezpieczyć zbiory biblioteki. Będąc świadomym planów zastosowania przez Niemców taktyki spalonej ziemi podczas odwrotu, w czerwcu 1944 r. ukrył zbiory w piwnicy budynku przy ulicy Okólnik, jednak Brandkommandow listopadzie 1944 r. znalazło skrytkę i spaliło jej zawartość.
Został zastrzelony 14 września 1944 w czasie powstania warszawskiego, podczas pomagania w kopaniu rowów strzeleckich na Żoliborzu. Jego ostatnim znanym adresem zamieszkania jest ul. Sierpecka 6 w Warszawie.